جمعه 4 خرداد 1403 برابر با Friday, 24 May , 2024

سيماي امام علي (ع) در قصيده عينيه عبدالباقي العمري

امام علي بن ابي طالب (ع) شخصيتي است بي نظير که شاعران بسياري از مذاهب گوناگون، اعم از شيعه و سني، زبان به مدح ايشان گشوده اند. اما پس از کاوش در ميان مدايح اميرمومنان، به قصيده اي از شاعري گمنام برخورديم که با وجود برخورداري از قريحه شگفت انگيز شاعري و توانمندي و تسلط در شعرسرايي، به ويژه مديحه سرايي، از نظرها دور مانده و تاکنون بررسي نشده است.

از آن جا که اين شاعر عراقي در عصر عثماني و دوره رکود ادبي زندگي مي کرده و ديوان شعر خود را به اظهار ارادتش به اهل بيت پيامبر رحمت، به خصوص امام علي (ع) اختصاص داده، از انصاف دور است که فقط قصيده برده بوصيري را قصيده برجسته اين دوره بدانيم. براي همين، در اين مقاله سعي کرده ايم تا با معرفي عبدالباقي العمري به اهل علم و ادب، به بررسي درون مايه ها و شيوه شاعري وي در قصيده عينيه اش و بررسي سيماي امام علي (ع) در آن بپردازيم.

كليد واژه: امام علي (ع)، عصر عثماني، مديحه، قصيده عينيه، عبدالباقي العمري

 

دانلود متن کامل مقاله، در قالب پی دی اف، با حجم 248 کیلوبایت

 

منبع: پژوهش نامه علويبهار و تابستان 1390; 2(1 (پياپي 3).

 

لینک کوتاه مطلب: https://tarikhi.com/?p=17696

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سه × 2 =

آخرین مطالب